| |
 |
3 mei om 07:34 |
| |
Slaapplak
Lize Stilma skreef ut onderstaand ferhaal, ik las ut fanmòrren foar bij Omrop Fryslân. Ut komt út de bundel ‘Toen de ramshoorn zweeg-gesprekken met Joodse landgenoten’.
Slaapplak
Sij fertelde ut mij.
De fader was seuven-en-seuventech jaar. Su sterk as un mins mar weze kan. Syn hele leven was hij nòch noait bij un dòkter weest. Hij wurdde affoerd. Der binne út hun hús sufeul oufoerd. Su soad út har leven. Se wil der nyt an denke, wat hun waarskynlek overkomen is. Dêr mutte we ut ok mar nyt over hewwe. Ommers, elk woard is tòch nyt toereikend. Ellende, leed wêrover ut ferhaal noait út is.
‘Ik denk’, seit se, ‘at ik herinneringen an froeger ophaal mar an de laatste sabbatfiering.’ De fader seit dan ommers de kiddoesj, de lòfsêging ter wijding fan de sabbat.
En dy lòfsêging herinnert an twee hoofdmomenten út de geskiedenis, namelek de Skepping en de Uttòcht. De Sabbat wurdt as un koaningin begroët. Ut is feest en ut hoogtepunt fan de week!
Mar..de fòlgende dach kwamen se um halen. Want de fijanden fan ut Ouwe Fòlk waren opnieuw roepen gaan, su as al suf aak gebeurd was: ‘Laat ons hen uitroeien, opdat hun naam niet meer gevonden worde…’
Su as un Joadse fader dat frijdachavens doët, had hij de avend foar dy rampmòrren syn kyndes nòch segend. Met de hannen op har hoofd had hij seid”’God late u worden als de aartsmoeders Sara, Rebekka, Rachael en Lea.’
En toen hij syn soanen segende had hij seid: ‘God late u worden als Efraïm en Manasse.’
Ja, su ging dat toen alles nòch goëd was en ut oudershús un feilech nest.
‘Wij hadden thús seuven slaapplakken’, seit se.
‘Toen ik teruchkwam, hew ik wear seuven slaapplakken klaar maakt. Ik docht: ‘stel je foar, dat één fan allen nòch thúskomt. Ik wil nyt de indruk geve dat op hem òf har nyt mear rekend is.’
Dat seit se.
Der kwam gynéén…
|
| |
