| |
 |
9 september om 16:38 |
| |
Su'n earste folledege werkweek na un lange somerfekaansy mut ut altyd wear even wenne. Ut groate ferskil tussen fekaansy en werk is dat je nyt baas binne over tiid. Ik wurd mòrrens in elk gefal om 08.30 uur foar un hòk fol groate kyndes ferwacht. En at je fergadering hewwe, dan is ut wel su handech dat ideréén op un bepaalde tiid anwezech is. Faste tiden dus. Ik weet na al dy jaren nyt mear anders. Ut ritme fan de tiid. Toen ik fanmiddach in de spiegel fan de gang sach wist ik ut seker: de tiid falt nyt allienech fan de klòk ou te lezen!
Ik bin fanmiddach druk bezech weest met ut skrieven fan myn resênsy over 'It Poadiumbeest', fan Bouke van der Hem. Ut boek gaat eigenleks òk over tiid. Leve in de sirkelgang fan de tiid, dat is de roaie draad fan dizze kòrte roman. De bedoëling is dat ik dit weekend de resênsy klaar hew.
Uteraard mòrren wear foetballe en foetballe. Aktyf teugen CAB út Bòlsert en passyf op de tribune, Heerenveen-Heracles. Ok in de weekends hew ik un strak ritme. Saai? Och...soms!
|
| |
