| |
 |
18 augustus om 13:10 |
| |
Mòrren op fekaansy, naar Portugal. Naar Lissabon om krekt te wezen, acht dagen, nyt langer. Ok nyt korter. Oans fader ging froeger noait op fekaansy, de winkel ging wel dicht. Gyn 14 dagen, mar 10 dagen, want twee weekends de deur op slòt kon nyt lije. Ik ging dan met oans moeke naar de Smilde, naar tante Jo. Myn fader bleef dan thús. Syn útsjes waren naar de boekhannel fan Sipke Dykstra in Liwwarden. Midden sesteger jaren had oans fader un geweldege ferrassing bij thúskomst. Hij had, in de dagen dat wij bij tante Jo waren, al syn tannen en kiezen ( foar wat der nòch fan over was ) trekke laten. Wel futdaleks un nieuw keunstgebit der in, want hij wú nyt sonder tannen achter de toanbank. Ik siën um bij thúskomst nòch in de gang staan, breed lachend want met un nieuw gebit kon dat wear. Terwyl wij de kòffer onder de kapstòk setten ston ie dêr in syn keky-kleurege blaubaaitsje. “Siën je niks an my?”, froeg ie òk nòch an oans moeke. En myn moeke mar beare dat ut nieuwe gebit su moai was. In de fekaansy naar de tandarts òf tante Jo in de Smilde, dat is nòch us wat anders as acht dagen Lissabon |
| |
