‘k Hew gyn nocht an papegaaierij en ok nyt an leksoaierij. De toespraak fan Bill Clinton in Achlum was gister in dy sin únyk, omdat ut nyt alle dagen foarkomt dat un eks-president ( òf blieve je ‘ mister President ’ foar ut leven ? ) fan de Joe Es Ee in su’n Frys dòrpke komt.
Mar om nou te sêgen dat ik der helemaal hoteldebotel fan was, sú overdreven weze. Ut was un toespraak fan 100 in un dozyn. Hoe’t mister President inenen fut liep fan ut poadium fon ik dan wel wear aardech, de Achema direkteur had poaten te min om der achteran.
En toen kwam de onfermijdeleke fraach wêr salle we nou heen. Ik probearde ut nòch even met ‘ un Sneker stegetòcht onder leiding fan Harm Rozenberg en dêrna na un back to the 90’s feestje in de Walrus…’ Mar nee hoar, Bill wú naar Big City! Hij was de naam fan de stad fergeten. Ik had gelukkech nòch un aardech adreske foar um: Café Papeneiland dêr’t ik op 16 jannewary ( sien myn blogs fan dy dach ) weest was. En ferdomd Bill en syn gefòlch gingen en aten dêr eigbakte appeltaart fan Tiel Netel, krekt su at ik dêr deed. Eigenlek is Bill su gewoan as un poan Wouda’s Meel!
