| |
 |
15 augustus om 18:15 |
| |
‘Op de plaats rust…mijmeren op de mooiste kerkhoven’, is de titel fan un boek dat sjoernalist Ton Vingerhoets skreven het. In ut boek (be-)skriëft Vingerhoets nyt allienech over kerkhoven, hij pleit ok foar ut rekreëren op begraafplakken. As jonkje ging ik hast elke sundachmòrren met oans fader naar de Algemene Begraafplaats fan Sneek, in de Noarderhoek. Ik fon dat altyd heel ‘gewoan’. Later hoarde ik fan andere kyndes bij oans út de buurt, dat se dat mar apart fonnen. Oans fader en ik gingen ok altyd naar ut kyndergraf met ut witte fredesdúfke der op. Dat plakje op’e doadeakker fon ik bysonder. Ik stelde dêr altyd un soad fragen: Wêr binne nau al dy mênsen dy’t hier begraven lêge pappe? Is der un hemel? Is der un hel? Komme de mênsen dy’t bij oans naar kerk gaan allienech mar in de hemel? Wêrom lêge Roomsen op un ander kerkhòf? Oans fader sei noait sufeul, hoochút ‘hé ik fyn ok nòch wat’. En dan kreeg ik su’n dikke brúne karmel klever. Sú dat de ware reden weest hewwe dat ik altyd su graach met oans fader metging op oans weeklekse kerkhòftòchten?
Apart dat ik nau noait mear op sundachmòrrens over kerkhoven kuier. Ik skriëf der allienech nòch mar over. En ik droom der ok nòch regelmatech over: dat ut dêr su moai was! Wat Vingerhoets skriëft, wist ik dus 40 jaar leden al.
|
| |
