| |
 |
24 oktoober om 08:14 |
| |
Kollum Omrop Fryslân
Ik hou fan húmòr op maandach
Foarege week maandachavend was ik met nòch dry Snekers in Bòlsert. Ut trio is sponsor fan SC Heerenveen en dy klup hat un sponseravend in de Gysbert Japiksstad òrganiseard. Of ik ok met wú naar disse bijeenkomst in Café Restaurant De Groene Weide. Allienech om ut etablissement was ut besoek al un anrader. Ik hou fan kafees fan ut kaliber De Groene Weide, un bitsje in de trant fan wat wij froeger in Sneek hadden met Hotel Bonnema. Aardech autentyk.
Toen we der anlopen kwamen had ik deur de rúten al lang siën dat technys direkteur Ferry de Haan, algemeen direkteur Cees Rozemond en trener Kees van Wonderen an un tafel saten. ‘Eerst even een hapje eten’, fòlgens mij. Wie’t ik nòch nyt siën had, dat waren de gebroeders Hans en Wim Anker.
Tegare met un Heerenveen pommerant súden se interviewd wurde deur good old stadionomproeper Jouke de Vries. Aimabele man in lichtblau kolbertsje en bijpassende donkerblauwe spikerbroek wêronder un paar witte sneakers staken. Jouke switte un bitsje in’e nek en dat fond ik opfallend. Spanning? Gewoan te warm op un doadgewoane herstmaandachavend?
‘Ik gaan echt nyt om alles lachen’, sei Egon D. foarou teugen Ying M.. ‘Mustou wete’, sei Ying lekker nuchter op syn Snekers. Harrie D., Egon syn broer, fond dat wel wear grappech en toverde un brede glimlach op syn snút.
Nadat we oans te goëd deen hadden an un lekker stuk súkerbroad bij de koffy lústerden we naar trener Kees wat dy te fertellen had. Su as su faak bij foetbaltreners had ok Van Wonderen nyt al tefeul dypsinnege dingen te sêgen.
Ut eardere advokate-duo sat der un bitsje passyf bij, etalearde wel un hooch gehalte an foetbalfeitsjes, hast bij ut autistise om’t ou.
Na de pauze kwamen de mannen wel goëd los en fertelden se de ene na de andere kòsteleke anekdoate. Wêrbij’t selfs bij Egon un brede grijns nyt onderdrukke kon.
Ik onthou jum één fan dy anekdoates nyt. Oait òrganisearden de Ankers un geweldege feestavend in ‘hun Akkrum’. Un avend fan ut absolúte niks. Un avend dy’t allienech mar út pauzes bestond, omdat de pauzes meastal ut gesellegst binne fòlgens Wim & Hans Anker.
De bewuste avend begon met de ankondeging dat der earst un kòrte pauze komme sú. Na un kertierke sei één fan’e gebroeders dat ut tied was foar un lange pauze. Ferfòlgens passearden de plas- en dweilpauzes ok nòch. En de múzyk dy speulde mar en dy speulde mar.
Dy hadden de Ankermannen inhuurd foar un habbekrats. Foar dy pries wúden de múzikanten earst nyt optrede. Mar toen de Ankers seiden ‘jullie hoeven alleen maar tijdens de pauzes te spelen’, waren se overstach gaan. Kiek dat fyn ik nou hearleke húmòr!
Su’n avend hadden wij foarge week op un doadgewoane maandach in Bòlsert. Ik hou fan húmòr, ik hou fan ut leven en bin blij dat ik fandaach jarech bin al is ut ok op un maandach, miskyn wel júst op un maandach.
|
| |
